ميتومايسين MITOMYCIN
موارد مصرف: ميتومايسين در درمانکارسينوماي معده، لوزالمعده، کلورکتال،پستان، سر و گردن، مجاري صفراوي،ريه، گردن رحم، مثانه و لوسميميلوسيتيک مزمن مصرف ميشود. • مکانيسم اثر: ميتومايسين بعد از فعال شدن توسط آنزيمها در بافتها بهعنوان يک داروي آلکيله کننده با دو يا سه گروه فعالعمل ميکند. ميتومايسين موجب اتصال دورشته DNA بهم شده و ساخت DNA و نيزتا حدي ساخت RNA و پروتئين را مهارميکند. • فارماکوکينتيک: متابوليسم ميتومايسينعمدت?در کبد صورت ميگيرد. نيمه عمر آندر مرحله نهائي حدود 50 دقيقه بوده دفعآن کليوي است. • هشدارها: اگر طي تزريق وريدي دارو بهبافتهاي اطراف رگ نشت کرد بايد تزريقرا بلافاصله متوقف و بقيه دارو را از طريقيک وريد ديگر تجويز کرد. برداشتن ناحيهآسيبديده توسط جراحي ممکن است لازمشود. • عوارض جانبي: کاهش گلبولهاي سفيد خونيا عفونت ـ و ترومبوسيتوپني از عوارضشايع ميتومايسين هستند. • نکات قابل توصيه: 1 ـ ميتومايسين رامعمولا از طريق يک کاتتر وريدي تزريقميکنند. 2 ـ بهعلت ايجاد نکروز موضعي بافتها،نبايد ميتومايسين را بهصورت عضلاني يازيرجلدي تزريق کرد. 3 ـ ميتومايسين را براي درمان بعضي ازتومورها بهصورت تزريق شرياني (مثلادر شريان کبدي) تجويز ميکنند. 4 ـ دوره درمان بعدي با ميتومايسين بايدتنها زماني که سلولهاي خوني به تعداد قابلقبول بازگشتند، انجام شود. 5 ـ اگر بيماران پس از دو دوره درمانپاسخ لازم را به ميتومايسين ندادند بهنظرنميرسد که درمان با ميتومايسين در آنهانتيجهاي داشتهباشد. • مقدار مصرف: به ميزان 10-20 mg/m2 به صورت مقدار واحد هر 6-8 هفته يکبار تزريق وريدي ميشود. مقدار مصرف در نوبتهاي بعدي بر مبناي تعداد پلاکتها ولکوسيتها تعيين ميگردد. مصرف مقاديربيش از mg/m2 20 اثر درماني بيشتر نداشته و تنها خطر مسموميت را افزايشميدهد. • اشکال دارويي: Injection: 2 mg