در ايـن افراد اختلالات اضطرابي و افسردگي شايع است . وجود توام اختلال شخصيت اجتنابي با اختلال شخصيت وابستـه زيـاد ملاحظه مي شـود زيـرا افرادي با شخصيت اجتنابي بـه آن عده اـفراد معدودي که با ايشان دوستي دارند ، خيلي پيوسته و وابسته مي شونـد . رفـتـار اجتنابي اغلب از دوره شيرخوارگي يا کودکي با خجالت ، انزوا و ترس از بيگانگان و موقعيت هاي تازه آغاز مي شود . هنگامي که روابط اجتماعي با مردم ناآشنا اهميت بيشتر پيدا مي کنـد يعني در دوره نوجواني و ابتداي جواني ، فرد به نحوي فزاينده خجالتي تر و رفتارهاي او اجتنابي تـر مي شود . درمان در درجه نخست عبارت است از روان درماني . درمانگر ضمن اينکه رفتارهاي اجتنابي بيمار را در ابتدا مي پذيرد و نسبت بـه آن تفاهم نشان مي دهد به تدريج بـيـمار را تشويق مي کند که به سوي جهان بيرون برود و آنچه را به عنوان خطرات بزرگ، تحقير ، طرد و شکست تلقي ميکند ، بپذيرد . درمان گروهي و آموزش جرات که نوعي رفتار درماني است هر دو مي تواند مفيد باشد . داروهاي ضد اضطراب و ضدافسردگي قابل استفاده است