در سـوابـق خـانـوادگي مبـتـلايـان بـه « اختـلال شخـصـيــت ضـداجتـمـاعـي » نـارسايـي ها و ناهنجاري هاي فراوان در رابطه پدر و مادر با کودک و با يکديگر ديده مي شود . شيوع بيشتر شب ادراري، تمايل به بازي با آتش و بي رحمي با جانوران در دوران کودکي ديده مي شود. مشکل زماني حادتر مي شود که کودک به سن بلوغ مي رسد . او به صـورت يک نوجوان ، فـردي بي عاطفه ، خودخواه ، خودشيفتـه و قـدرناشناس بـه نظـر مي رسـد . بي اعـتـنـايـي به امکانات خانوادگي ، مهارت هاي شخصي و مقتضيات اجتماعي از مشخصات برجسته اين گروه است . اگر عوامل اجتماعي در ايجاد شخصيت ضداجتماعي نقش داشته باشنـد ، تغييـر دادن آنها يا دور کردن فرد ضداجتماعي از آن محيط توصيـه مي شود . بنيادي تـريـن عامل براي درمان موثـر عبارت است از : جاي دادن کودک و نوجـوان ضداجتماعي در يک محيـط گـرم و پـذيـرنـده انساني و حفـظ انضباط و رعايـت اصـول اخلاقي به مدت لازم در آن محيط . داروها نيز براي ايجاد تغييرات پابرجا در شخصيت و رفتار مبتلايان مفيد است