قطره کزجویباری میرود ازپی انجام کاری میرود
مادر موسی چو موسی را به نیل درفکند از گفته ی رب جلیل
خود ز ساحل کرد با حسرت نگاه گفت کای فرزند خرد بی گناه
گر فراموشت کند لطف خدا ی چن رهی زین کشتی بی نا خدای
گر نیاید ایزد پاکت به یاد اب خاکت را دهد ناگه به باد
وحی امد کاین چه فکر باطل است رهرو ما اینک اندر منزل است
پرده ی شک را بر انداز از میان تا ببینی سود کردی یا زیان
ما که گرفتیم انچه را که انداختی دست حق را دیدی و نشناختی
درتو تنها عشق مادری است شیوه ما عدل و بنده پروری است
نیست بازی لطف حق¸ خود را مباز انچه بردیم از تو باز اریم باز
سطح اب از گهوارش خوشتر است دایه اش سیلاب و موجش مادر است
رودها از خود نه طغیان میکنند انچه میگوییم ما ان میکنند
ما به دریا حکم طوفان میدهیم ما به سیل و موج فرمان میدهیم
نسبت نسیان به ذات حق مدد انچه میگوییم ما ان میکنند
به که برگردی به ما بسپاریش کی تو از ما دوست تر میداریش
نقش هستی نقش از ایوان ماست خاک و بادو اب سرگردان ماست
قطره کز جویباری میرود از پی انجام کاری میرود
ما بسی گمگشته باز اورده ایم ما بسی بی توشه را پرورده ایم
میهمان ماست هر کس بینواست اشنا با ماست چون بی اشناست
ما به خوانیم ارچه ما را رد کند عیب پوشی ها از بدمی کنند
سوزن ما دوخت هر جا هر چه دوخت ز اتش ما سوخت هر شمعی که سوخت
کشتی ز اسیب موجی هولناک رفت وقتی سوی غر قاب هلاک
تند بادی کرد سیرش را تباه روز گار اهل کشتی شد سیاه
طاقتی در لنگر و سکان نماند قوتی در دست کشتیبان نماند
نا خدایان را کیاست اندکی است نا خدای کشتی امکان یکی است
بند ها را تار و پود از هم گسیخت موج از هر جا که راهی یافت ریخت
هرچه بود از مال و مردم اب برد زان گروه رفته طفلی ماند خرد
طفل مسکین چون کبوتر پر گرفت بحر را چون دامن مادر گرفت
موجش اول وهله چون طومار کرد تند باد اندیشه پیکار کرد
بحر را گفتم دگر طوفان مکن این بنای شوق را ویران مکن
در میان مستمندان فرق نیست این غرق خرد بهر غرق نیست
صخره را گفتم مکن با او ستیز قطره را گفتم به دان جانب نریز
امر دادم باد را کان شیر خوار گیرد از دریا گذرد در کنار
سنگ را گفتم به زیرش نرم شو برف را گفتم که اب گرم شو
صبح را گفتم به رویش خنده کن نور را گفتم دلش را زنده کن
لاله را گفتم که نزدیکش بروی ژاله را گفتم که رخسارش بشوی
خار را گفتم که که خلخالش مکن مار را گفتم که طفلک را مزن
رنج را گفتم که صبرش اندک است اشک را گفتم مکاهش کودک است
گرگ را گفتم تن خردش مدر دزد را گفتم گلوبندش مبر
بخت را گفتم جهانداریش ده هوش را گفتم هوشیاریش ده
تیرگی ها را نمودم روشنی ترسها را جمله کردم ایمنی
ایمنی دیدند و نا ایمن شدند دوستی کردم مرا دشمن شدند
کارها کردند اما پست و زشت ساختند ایینه ها اما زخشت
تا که خود بشناختند از راه چاه چاه ها کندند مردم را به راه
روشنی خواستند اما ز دود قصرها افراشتند اما به رود
قصه ها گفتند اما بی اصل و اساس دزد ها بگماشتند از بهر پاس
چاه ها لبریز کردند از فساد رشته ها رشتند در دوک عناد
درس ها خواندند اما درس عار اسبها راندند اما بی فسار
دیوها کردند دربان و وکیل در چه محضر محضر حی جلیل
سجده کردند بر هر سنگ و خاک در چه معبد معبد یزدان پاک
رهنمون گشتند در تیه ضلال توشه ها بردند از وزرووبال
از تنور خود پسندی شد بلند شعله ی کردار های ناپسند
وارهانیدیم ان غریق بی نوا تا رهید از مرگ شد صید هوا
اخر ان نور تجلی دود شد ان یتیم بی گنه نمرود شد
رزمجویی کرد با چون من کسی خواست یاری از عقاب و کرکسی
کردمش با مهربانی ها بزرگ شد بزرگ و تیره دل تر شد ز گرگ
برق عجب اتش بسی افروخته وز شراری خانمان ها سوخته
خواست تا لاف خداوندی زند برج و باروی خدا را بشکند
رای بد ¸زد گشت پست و تیره رای سرکشی کردو فکندیمش زپای
پشه ای را حکم فرمودم که خیز خاکش انر دیده خود بین بریز
تا نماند باد عجبش در دماغ تیرگی را نام نگذارد چراغ
ما که دشمن را چنین می پروریم دوستان را از نظر چون میبریم
انکه با نمرود این احسان کند ظلم کی با موسی عمران کند
این سخن پروین نه از روی هواست هر کجا نوری است ز انوار خداست