اتاق عمل 89 زابل در زهک

دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را 

به میهمانی گلهای باغ می آورد

 و گیسوان بلندش را به بادها می داد

 و دستهای سپیدش را به آب می بخشید

دلم برای کسی تنگ است

 که چشمهای قشنگش را

 به عمق آبی دریای واژگون می دوخت

 و شعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند

دلم برای کسی تنگ است

 که همچو کودک معصومی

 دلش برای دلم می سوخت

 و مهربانی را نثار من می کرد

دلم برای کسی تنگ است

 که تا شمال ترین شمال با من رفت

 و در جنوب ترین جنوب با من بود

 کسی که بی من ماند

 کسی که با من نیست

کسی که . . .

 دگر کافیست

.

.